woensdag 6 juni 2018

Dag 39 - Dinkelsbühl-Raustetten - 24 km

We lopen Dinkelsbühl uit langs de stadsmuren. Het lijkt net de Efteling, al die stadjes in Beieren.



Ad ging kreupel over de kasseien in het stadje maar zodra het pad beter is loopt hij goed.
Na vier km stoppen we in Botzenweiler, in een bushokje. De eerste banaan gaat erin. Het is weer warm vandaag, het bushokje heeft een bankje en we zitten in de schaduw.

We lopen vanochtend veel door het bos en langs kleine watertjes. We 'deeten' vaak hier op de Romantische Straße met al die beestjes in de bossen. We hebben al over een slangetje heen moeten stappen, maar of deet daartegen helpt?







We lopen door kleine dorpjes als Tiefweg, Bosacker en ... Limburg? We zaten toch in Beieren! Het zijn allemaal dorpjes waar niks te zien is. Zelfs geen winkels of cafeetjes. Als er wat is dan is het vreemd genoeg een kapper.


In Limburg zit op de kerktoren een ooievaar met een jong. 


Als we bij een bankje voor de kerk de rugzak afdoen stopt er een Duitse man in een auto. 'Wohin geht's" roept hij. Hij maakt een praatje. Is zelf naar Santiago gelopen. Zijn rugzak staat nog klaar zegt hij. Hij kan er zó mee weg. Hij lijkt een beetje jaloers. Buen Camino! roept hij nog. Tja, als je eenmaal de Camino hebt gelopen wordt het een verslaving.



Als we verder lopen merkt Ad op dat het lekker loopt. Het is heerlijk weer, een klein briesje en we hebben geen 'ploeterpaadjes' zoals Ad ze noemt. Dat zijn vooral paadjes die klimmen, met kiezeltjes of die door het hoge gras gaan en dan ook nog in de zon liggen.

Zulke paadjes krijgen we voordat we Fremdingen naderen. We lopen wel een paar kilometers door het bos, maar het is in de zon, het klimt én het zijn kiezels. Gelukkig hebben we toevallig vandaag wat extra water bij ons. 



Aan de rand van het bos zien we ineens een hertje staan. Hij staat te eten. We zijn net te laat met het fototoestel, hij ziet ons en wipt weg.

In Fremdingen kopen we bij de Bäckerei-Konditorei flesjes koude Schorle die we op een bankje verderop opdrinken. Er vallen wat dikke warme regendruppels. Als we in de verte donderklappen horen stappen we op. Raustette is nog 2,5 km, het is bijna half drie. Dan zijn we te vroeg in Raustette. We mogen daar pas om vier uur inchecken.
We lopen toch door, over een graspad door het bos waar een waarschuwing hangt voor de eikenprocessierups. Het gras en de brandnetels staan hoog. Lekker hoor, ze hadden wel kunnen maaien als er van die rupsen zitten..We zijn om drie uur bij Gästehaus Waldeck in Raustette. Alles gesloten natuurlijk weer. Meestal bellen we dan aan of op, maar deze keer gaan we lekker op het lege terras zitten wachten tot het vier uur is. Zo vaak is er geen mooi terras waar we logeren.
O gastvrij Duisland....



We hebben nu meer dan 900 kilometers achter ons, nog ongeveer 600 voor ons.


1 opmerking:

  1. Hoi Anja en Ad, ik volg jullie nog hoor! Zet je beste beentje voor, want ik kijk uit naar jullie avonturen!! en Ad, beterschap met je enkel. groetjes van ons allemaal!xxx

    BeantwoordenVerwijderen